Oταν κοιτάς από ψηλα (μέρος 2ον)

Όταν έγραφα τον τίτλο του προηγούμενου μου ποστ, κάτι δεν μου πήγαινε καλά με τον τίτλο. Ανεβάζοντας τις πρώτες φωτογραφίες, όπως και αυτές, στο μυαλό μου μέσα ακουγεται η φωνή του Χατζή να τραγουδά το αεροπλάνο..... Ας είναι καλά ο καλός μου φίλος Nemo που επανέφερε το μυαλό μου σε τάξη.
Μην έχοντας καταφέρει ακόμα να αποτοξινωθώ από αυτό το ταξίδι, σας παραθέτω και κάποιες άλλες φωτό.... Αυτές είναι του Χίου (όπως τον λέγανε εκεί) από ψηλά... πάντα...

Όταν θα δεις από ψηλάαα....

Καλό χειμώνα! Με λίγες λήψεις από ψηλά!!!

Πριν λίγες μέρες, έκανα μία τακτοποίηση στη βιβλιοθήκη μου. Είναι μία σχετικά σύντομη δουλειά, αρκεί να έχεις στο μυαλό σου το στόχο, δηλαδή να τακτοποιήσεις τη βιβλιοθήκη... και όχι να παίρνεις ένα ένα το βιβλίο και να το ξεφυλλίζεις, να σταματάς στις τυχόν τσακισμένες σελίδες ή εκεί που έχεις γράψεις κάποιες σημειώσεις γιατί σ΄αυτή την περίπτωση, η τακτοποίηση μπορεί να πάρει μέρες, μην πω και χρόνια. Αν και είχα πάρει την απόφαση να είμαι "αμείλικτη" και να κρατήσω σκληρή στάση απέναντι στα βιβλία, δεν αντιστάθηκα και υπέπεσα στον πειρασμό του ξεφυλλίσματος. Έτσι ένα από τα βιβλία που με απασχόλησαν αρκετά ήταν η "Γη των Ανθρώπων" του Antoine de Saint-Exypéry και κυρίως η εισαγωγή του, ένα κείμενο απλό αλλά τόσο γλυκό και ανθρώπινο, που αν το λαμβάναμε υπόψη μας, τα πράγματα στη ζωή μας δεν θα ήταν τόσο περίπλοκα. Θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε αυτά που έχουμε στη διάθεση μας και να πάψουμε να ασχολούμαστε με ανούσια πράγματα. Και φυσικά να απολαύσουμε την κάθε στιγμή που ζούμε! Επιτρέψτε μου να σας το παραθέσω:

"Η γη μας μαθαίνει πολύ πιο πολλά απ΄όσα όλα μαζί τα βιβλία. Γιατί μας αντιστέκεται. Ο άνθρωπος ανακαλύπτει τον εαυτό του όταν αναμετριέται μ΄αυτό που του αντιστέκεται. Μα για να το ζυγώσει χρειάζεται κάποιο εργαλείο. Ο χωριάτης με το μόχθο του ξεριζώνει λίγο λίγο κάποια μυστικά απ΄τη φύση και γίνεται παγκόσμια η αλήθεια που ξεσκλαβώνει. Έτσι και το αεροπλάνο, το εργαλείο αυτό των αιθέρων, ανακατώνει τον άνθρωπο με όλα τα προβλήματα που υπήρχαν από παλιά στη ζωή.
Έχω πάντα μπροστά μου την εικόνα της πρώτης νυχτερινής πτήσης μου στην Αργεντινή, μια σκοτεινή νύχτα όπου χαμηλά αστραποβολούσαν σαν αστέρια τ΄ανάρια φώτα σκορπισμένα στην πεδιάδα.
Καθένα τους σημάδευε μέσα στον ωκεανό των σκοταδιών, το θαύμα μιας συνείδησης. Εκεί κάτω κάποιος διάβαζε, μετά αναπολούσε ή εμπιστευότανε τις εξομολογήσεις του σ΄ένα φίλο. Κάπου αλλού ίσως οι άνθρωποι βυθομετρούσαν το άπειρο ή έκαναν τους υπολογισμούς πάνω στο νεφελοειδή της Ανδρομέδας. Αλλού κάναν έρωτα. Κάπου απόμερα φέγγανε στον κάμπο αυτές οι φωτιές σαν να ζητούσαν να ξαναγεννηθούν. Ακόμα και ως τ΄απόμερα που βρισκόταν ο ποιητής, ο δάσκαλος, ο μαραγκός. Μα, ανάμεσα σ΄αυτά τα ζωντανά αστέρια, πόσα σβησμένα φώτα, πόσοι άνθρωποι που κοιμόντουσαν...
Χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να κάνεις όλα τούτα να ταιριάξουν. Πρέπει να δοκιμάσω να επικοινωνήσω με μερικά απ΄αυτά τα φώτα που φεγγίζουν από μακριά μέσα στον κάμπο." (μτφ. Νίκου Αθανασιάδη, εκδ. Ι. Ζαχαρόπουλος)

Θέμης Ανδρεάδης - " Το ρομαντικό γεύμα "

Θέλουμε, δε θέλουμε θα κάνουμε περικοπές. Ας ακούσουμε, τουλάχιστον. αυτό το τραγούδι να ευφρανθεί η καρδία μας. Τα επόμενα χρόνια, θα χρησιμεύει ως υποστηρικτικό υλικό για μάθημα πολιτισμού (ξέρετε, κάποτε είχαμε σπαράγγια, φιλέτα, υπήρχε ένας μαίτρ που μας σέρβιρε...)...

ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗΣ ΧΟΡΕΥΤΗΣ ΕΚ ΠΑΡΙΣΙΩΝ

Μετά από τα νέα μέτρα, επειδή δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο (όλα τα άλλα που σκέφτηκα είναι αρκετά ριζοσπαστικά), είπα να ανεβάσω αυτό...

ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ-Ο ΣΓΟΥΡΟΜΑΛΛΗΣ ΓΥΡΙΣΕ

Παρακολουθούντας τις τελευταίες εξελίξεις, παντού και κυρίως στον τομέα της παιδείας, μου΄ρθε στο μυαλό "Το μάθε παιδί μου γράμματα". Αν και γυρίστηκε το 1981, παραμένει διαχρονικό... Όταν το πρωτοείδα, ομολογώ ότι είχα γελάσει αλλά στο τέλος ένοιωθα πικρία. Αυτό το συναίσθημα όχι μόνο δε μ΄έχει αφήσει αλλά εμφανίζεται κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με άτομα που αν και έχουν κάνει πολλά πράγματα στη ζωή τους δεν έχουν δουλειά.
Απολαύστε το...

Το έδρανο

Θυμάστε πως ήταν οι παλιές τάξεις; Από τη μιά πλευρά (το ένα στρατόπεδο, όπως το λέγαμε στο σχολείο μου) τα θρανία και κάτι "ταλαιπωρημένοι" μαθητές και από την άλλη (το αντίπαλο στρατόπεδο) ο πίνακας και η έδρα.

Ενίοτε, υπήρχε και μία διακοσμητική παρέμβαση. Η έδρα δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο με τα θρανία. Βρισκόταν πάνω σ΄ένα τετράγωνο έδρανο, έτσι ώστε και ο τελευταίος μαθητής να μπορεί να βλέπει τον δάσκαλο ή τον καθηγητή. Μερικές φορές αυτό το έδρανο δεν ήταν τετράγωνο αλλά ορθογώνιο και ήταν τοποθετημένο κατά μήκος του πίνακα. Το συγκεκριμένο μέρος ήταν χώρος ασύλου για πολλούς καθηγητές εφόσον καθόντουσαν εκεί και πραγματικά "βιδώνονταν" στην καρέκλα και δεν τον κουνούσαν μέχρι να χτυπήσει το κουδούνι. Χώρος ύπνου για άλλους (ευτυχώς ήταν λιγοστοί) οι οποίοι επωφελούμενοι μίας γραπτής άσκησης συναντούσαν αυτομάτως τον Μορφέα.

Από την άλλη, ήταν χώρος μαρτυρίου για τους μαθητές οι οποίοι παρατάσσονταν για ν΄απαγγείλουν το μάθημα έχοντας απένταντι τους το γνωστό καρνέ (κόκκινο ή μαύρο συνήθως).

Γιατί όλα αυτά; Όχι δεν με κατέκλυσαν οι αναμνήσεις αλλά πολλές φορές όταν βλέπω κάποια εναπομείναντα έδρανα, μου΄ρχεται στο μυαλό κάτι που μου΄χε πει κάποτε ένας μαθητής μου. Θέλοντας να δει πως είναι η θέα "από ΄κει πάνω", είχε ανεβεί και μου είπε: "Τελικά πολύ εύκολα την ψωνίζει κανείς όταν βλέπει τον κόσμο από εδώ πάνω". Έτσι απλά.... και γω να μην έχω τι να του απαντήσω.

Πολλές φορές από τότε, μου έρχεται στο μυαλό αυτή η φράση. Και δεν έχει φυσικά σχέση μόνο με την τάξη. Αυτό το έδρανο, το συναντάμε παντού στην καθημερινή μας ζωή. Απτό ή νοητό... Όπου και αν κοιτάξεις υπάρχει και αυτός που βρίσκεται πάνω σ΄αυτά θεωρεί τον ευατό του παντογνώστη και σωτήρα. Πιστεύει ότι έχει την ελευθερία να παίρνει αποφάσεις για τους άλλους, να τους κατευθύνει εκεί που θέλει χωρίς καν να τους ρωτά γιατί αυτός ξέρει καλύτερα, να παίρνει ακόμα και κατασταλτικά μέτρα γιατί αυτός είναι ο μόνος που μπορεί να διακρίνει τους κινδύνους που οι άλλοι δήθεν δεν βλέπουν και δεν καταλαβαίνουν.

Όμως όταν οι "κάτοικοι" της άλλης όχθης ξυπνήσουν για τα καλά, τι θα γίνει; Ε;